۱۶ مرداد ۱۳۹۵ , ساعت ۹:۰۹
8 views
52147

حرمت شکنی از حریم ها !

ادامه این یادداشت به این شرح است: برای فردایی که روز خبرنگار است و باید از مشکلات و مصائب و سختی های کار رسانه ای و مطبوعاتی گفت، نوشتن این چند جمله امروز خیلی جالب نبود.
اما چون از خود ماست که بر ماست و برای نشان دادن حسن نیتی پیشدستانه به مدیران محترمی که فردا احتمالاً قرار است بخشی از تیر و ترکش هایمان نصیب آنها شود، تأملی بفرمایید و تحملی.
این چند روزه که خبر محرمانه شدن آمار مربوط به طلاق در رسانه ها آمد، خیلی ها به حمایت عَلَم برداشتند و خیلی ها هم در مذمتش گفتند و نوشتند.
زوایه دیدمان را که کمی تغییر بدهیم شاید به این برسیم که این روزها، به نظر می رسد حریم حرمت ها کمی شکسته است و شاید بیشتر از کمی.
همین است که مدیران را بر آن داشته تا برای حفظ اندکی از همان حرمت های باقی مانده هم که شده بگویند از این به بعد خیلی چیزها را علنی نمی کنیم!
چون رسانه ای هستم و موافق شفافیت و مدافع حرکت همه به تناسب در شاهراه آزاد اطلاع رسانی، مخالف این تصمیم و رویکردم با ادله و استنادهایی که حداقل برای خودم محترم است.
از آن طرف وقتی بعضی مطالب درج شده در همین چند روزه در مطبوعات و رسانه ها و گروهها وکانال های به اصطلاح خبری استان خودمان یا ماجرای آن نشریه در بحث جشن حافظ را پیگیری می کنم همچین یواشکی کنار گوش خودم می گویم این بهانه به دست مدیران دادن ها عمدی است یا سهوی؟
از سر غفلت است یا بی مسؤولیتی یا حتی غیرحرفه ای بودن برخی از اندک دوستان رسانه ای ما؟ و اصلاً چرا؟
به شدت معتقد و موافقم یا اینکه حریم هایمان دچار تغییرات تدریجی شده اند و برای حفظشان باید کاری کرد و چاره ای اندیشید.
از سرک کشیدن هایمان در زندگی خصوصی این و آن، تا حرمت شکنی از افراد و اشخاص بدون اینکه اطلاع و استنادی داشته باشیم آنهم به صرف یک خبر یا شایعه.
فضولی کردن هایمان نسبت به خودروی کناری مان که با هم پشت چراغ قرمز برای لحظاتی توقف کرده ایم یا حتی سرک کشیدن های مدام پشت پنجره آپارتمان و دید زدن منزل روبرو یا احوالات شخصی همکارانمان در اداره یا حتی سرخم کردن در گوشی تلفن دوست یا آشنا یا همسر و فرزندمان یا حتی غریبه ای که کنار هم در اتوبوس یا تاکسی برای چند دقیقه ای همسفر هستیم؛ همگی نوعی از حریم شکنی ها هستند.
ما از تولد تا مرگ، تحت تعلیم درس های انسان ساز مکتبی هستیم که حرمت مؤمن را بالاتر از حرمت کعبه می داند و آبرو ریختن از انسانی و شکستن حریم هایش را در ترازوی عدل خودش برابر با گناهان بزرگ و عقوبت در دنیا و آخرت می گذارد.
وقتی حریم ها شکست، بی اعتمادی و شک و دودلی می آورد و بی اعتمادی، سرچشمه اختلاف ها، آسیب ها و فسادهاست.
همه حصارهای شخصی و گروهی ما در حوزه های مختلف، چه خانواده باشد، چه اجتماع، چه اداره و حزب سیاسی یا حتی گروه و کانال و صفحه ای که در فضای مجازی عضویم، حریمی دارد که وسعتش به اندازه حرمت همان حریمیست که برای خودمان قائلیم.
علی القاعده، حفظ چنین حریم هایی برای ما که ارباب رسانه ایم نه اسباب آن، ضروری تر و مهم تر است.
شاید لازم باشد مدیران مطبوعاتی کشور و استان در لابلای صدها ساعت آموزش های رسانه ای، ساعتی هم آموزش اخلاق رسانه ای بگنجانند تا در این وانفسای قلم به دست گرفتن های بی محابای برخی از اهالی ادعا، نه با آبروی کسی بازی شود و نه حدس و گمان و آرزوی مانده بر دل شخص محترمی، خوراکی شود برای تحویل به شهروندان محترم و عقده گشایی های معلوم العاقبت.
چرا برای محبوب شدن، نشان دادن تصویر ادعایی حرفه ای کار کردن و یا عقده گشایی از رقابت های سخیف و کودکانه، بدترین و سخت ترین و بی اخلاق ترین روش ها را انتخاب می کنیم؟
چرا این روزها حریم های اجتماعی و شخصی، حریم های دینی و ناموسی و سیاسی و حتی عقیدتی ما در نظر برخی ها آنقدر کمرنگ آمده اند که خیلی زود طمع شکستنشان را می کنند؟
۲۰۴۷/۷۵۵۹/

انتهای پیام /*

Let’s block ads! (Why?)